Keer op keer was het vooral generaal Nasution die onrust in het leger organiseerde of kanonnen op het paleis liet richten.

Bungkarno kwam dan naar buiten, hield een redevoering en iedereen ging weer vreedzaam zijns weegs. Nasution werd meer dan eens ontslagen of op een plaats gezet waar hij minder onheil kon stichten, maar Sukarno zou Sukarno niet zijn geweest wanneer hij zijn naaste medewerkers niet altijd weer hun zonden vergaf. In zijn autobiografie zei hij hierover, "ik wenste geen tweedracht te zaaien tussen mijzelf en de landstrijdkrachten. Dus ik plaatste Nasution later weer terug. Sukarno is geen kleine jongen. Nasution is geen kleine jongen. We moeten herenigd blijven, want wanneer onze vijanden er in zouden slagen ons onderling te verdelen zal de republiek vernietigd worden".
Washington, het Pentagon en de CIA lagen permanent op de loer. Omstreeks 1960 werd het besluit genomen het opdringende communisme in Vietnam te stoppen. De les van Korea was niet geleerd. President Eisenhouwer had niet toegestaan dat meer dan 2.500 militaire "adviseurs" naar Saigon werden gezonden. Hij waarschuwde, dat de V.S. geen grondtroepen in Azië mochten inzetten. De Fransen hadden Indo-China na de nederlaag te Dien Bien Phu verlaten. De CIA wenste dat Washington het ontstane machtsvacuüm zou invullen. J.F.K. verhoogde het aantal "adviseurs" in Zuid-Vietnam naar 25.000. Toch concludeerde Kennedy, dat de interventie in Zuidoost-Azië diende te worden afgebouwd. Zijn naaste medewerker op het Witte Huis, Theodore Sorensen heeft mij dit in een televisiegesprek voor de NOS in 1970 bevestigd. De moord in Dallas heeft dit voornemen verhinderd. President Lyndon Johnson tekende 48 uur na diens komst op het Witte Huis het decreet, dat de oorlog in Vietnam op volle toeren zou brengen.
Nog zeer onlangs werd op een achterpagina in de dagbladen vermeld, dat Hanoi pas thans bekend maakte dat 1,1 miljoen van haar soldaten werden gedood en 600.000 gewond en verminkt. Twee miljoen Noordvietnamese burgers kwamen om en eenzelfde aantal werd gewond. Door gebruik van het chemische middel Agent Orange werden 50.000 kinderen met afwijkingen geboren. Amerikaanse vliegtuigen besproeiden Noordvietnamese dorpen en velden met dit moordende chemische middel, opdat de bladeren van de bomen zouden vallen en de Vietcong guerilla's gemakkelijker zouden kunnen worden opgespoord.
Wat Washington in Vietnam niet kon gebruiken was een tot de tanden gewapend Indonesië met een leger van 500.000 man en een president, die tegen de aanwezigheid van een Amerikaanse troepenmacht was in het gebied wat tot het Indonesisch achterland gerekend kon worden. Al geruime tijd werden Indonesische officieren op Amerikaanse instituten bijgeschoold. In werkelijkheid zocht de CIA naar bruikbare Indonesische generaals, die zouden kunnen worden voorgesorteerd bij een eventuele definitieve coup tegen Sukarno. Aanvankelijk gold Nasution als de meest bruikbare generaal om het roer van Bungkarno over te nemen. Maar het eerste teruggevonden CIA-memorandum waarin twijfels over Nasution werden uitgesproken, dat hij uiteindelijk niet werkelijk tegen Sukarno zou optreden, dateert uit 1961. Op het CIA-hoofdkwartier in Langley, Virginia moet men in 1961 al naar een andere mogelijkheid zijn gaan uitkijken. Eens zou het moment komen dat Sukarno's magie het effect op een nieuwe generatie Indonesiërs zou verliezen. Dat het hem niet meer zou lukken het leger en de PKI met praten alléén in evenwicht te houden. Nasution behoorde nog min of meer tot Sukarno's generatie, zeker wat innerlijke beschaving en militaire discipline betreft. Suharto daarentegen, zou een bruikbare officier zijn, die niet zou aarzelen president Sukarno aan zijn laars te lappen en toen het in zijn kraam te pas kwam, hoogverraad te plegen.