Uit een verklaring van het bestuur van de Perhimpunan Indonesia, Mei 1945:
AAN HET NEDERLANDSE VOLK!
[]
Thans, op de dag dat de vaan der vrijheid het hakenkruis heeft vervangen, richt ook de Perhimpunan Indonesia, de politieke organisatie der Indonesiërs in Nederland, zich tot U.
De Perhimpunan Indonesia vormt een deel van de nationale vrijheidsbeweging, die strijdt voor het recht op politieke zelfbeschikking van Indonesië. Zij streeft naar een verandering van de verhouding Nederland-Indonesië in die zin, dat de tot nu toe bestaande koloniale verhouding met Nederland, definitief vervangen wordt door een verhouding van wederzijds volkomen gelijkgerechtigheid. Haar doel is derhalve een zelfstandig en democratische Indonesië. omdat alleen daarin de waarborg ligt dat het Indonesische volk zijn volledige ontplooiïng in politiek, economisch en sociaal opzicht in eigen hand zal hebben.
[]
Toen vijf jaar geleden Nederland bezet werd, trad de Perhimpunan Indonesia van het legale toneel en nam zij haar plaats in, in de wereld van het ondergrondse front, waar zij tezamen met de Nederlandse vrijheidsstrijders de strijd tegen de Nazi's opnam. De Perhimpunan Indonesia nam op welhaast alle gebieden aan het verzet deel.
Indonesiërs namen deel aan het algemene verzet tegen deportatie en Arbeidseinsatz, aan de strijd der studenten en artsen, aan de hulpverlening en verzorging van illegale werkers en onderduikers, aan spionnage en sabotage, de vervaardiging van valse papieren en het overvallen van distributie-bureaux, aan de verspreiding van en het schrijven van artikelen in de ondergrondse persorganen, terwijl de uitgave van een eigen nieuws- en verzetsblad en de vorming van een gevechtsgroep "Irawan" van de Perhimpunan Indonesia, als onderdeel van de Nederlandse Binnenlandse Strijdkrachten, ons aandeel in het verzet completeerden. Ook de Indonesiërs hier te lande hebben, zoals zovele Nederlanders, daarom hun offers in goed en bloed gebracht.
[]
Meer dan eens heeft de Nederlandse regering vanuit Londen verklaard, dat het nederlandse volk in de bevrijding van Indonesië een zo groot mogelijk aandeel moet hebben. Terecht! Doch laat de zaak, waarvoor men vecht ook klaar en duidelijk gesteld worden, opdat geen weifeling, geen onzekerheid over de doeleinden de strijd zal verzwakken.
Het Indonesische volk heeft er recht op te weten welke status Nederland aan Indonesië na de bevrijding zal toekennen. het heeft er recht op de uitvoering te zien van de democratische beginselen, neergelegd in de rede van H. M. de Koningin van 7 december 1942, waarin Zij verklaarde dat de verhouding Nederland-Indonesië na de oorlog geregeld zal worden in "vrij overleg" en "op de stevige basis van een volledig deelgenootschap", uitgaande van het feit, dat de oorlogsjaren hebben bewezen, dat beide volken de wil en bekwaamheid bezitten tot een eensgezinde en vrijwillige samenwerking." In aansluiting aan deze klare uitspraak en plechtige toezegging van H.M. de Koningin en uitgaande van het door het Indonesisch Volkscongres, dat als zodanig de stem van de gehele nationale beweging vertegenwoordigt, in 1939 terzake ingenomen standpunt, constateert de Perimpunan Indonesia de zowel in Nederland als in Indonesië uitgesproken wens tot een definitieve liquidering van de koloniale status.
Zij meent, dat de wijzingen van de verhouding Nederland-Indonesië zal inhouden:
De status van zelfstandigheid van Indonesië met een eigen volksvertegenwoordiging en een daaraan verantwoordelijke regering benevens een orgaan, waarin vertegenwoordigers van Nederland, van Indonesië, Suriname en Curaçao de gemeenschappelijke zaken behandelen.
[]
Nederlanders,
Meer dan vijf en dertig jaar vervulde de Perimpunan Indonesia als de enige politieke organisatie van de Indonesiërs in Nederland haar taak als trait-d'union tussen het Indonesische en Nederlandse volk. Die taak neemt zij thans weer op, opdat nu, meer en duidelijker dan vroeger, de stem van strijdend Indonesië zal worden gehoord in een nieuw en herboren Nederland.
[]
Moge de gemeenschappelijke strijd van onze beide volken tegen het fascisme de bodem hebben bereid voor een samengaan op voet van wederzijdse achting en vriendschap. Moge de roep van het Indonesische volk op de vervulling van zijn gerechtvaardigde wensen, om de verwezenlijking van een zelfstandig bestaan thans volle weerklank vinden. "
Bron:- In het land van de overheerser, deel I, Indonesiërs in Nederland 1600 - 1950, door Harry A. Poeze.
[Terug]