De strijd van West Papua tegen het imperialisme


 

Naar aanleiding van een gesprek met een aantal kameraden over Indonesië en het recht van naties op zelfbeschikking, wil ik het graag hebben, over de strijd van het volk van West Papua tegen het Indonesische imperialisme. Marx en Engels zeggen dat de arbeidersklasse geen vaderland hebben. In grote lijnen ben ik het met hen eens, maar nog steeds vind ik dat een nationale strijd tegen het imperialisme nodig is. West Papua is bewust van haar eigen nationale identiteit en streeft daarom naar een afscheiding van Indonesië. Er is een onafhankelijkheidsstrijd gaande waar er weinig van bekend is.

Indonesië, overwinnaar van het Nederlandse imperialisme
Indonesië was ook een onderdrukte natie, onderdrukt en uitgebuit door Nederland, totdat zij hun onafhankelijkheid uitriepen op 17 augustus 1945. Onderleiding van de PKI-leider Sukarno (de vader van de huidige vice-president van Indonesië, Megawati Sukarno Putri) behaalde Indonesië haar onafhankelijkheid op 27 december 1949. Indonesië is een overwinnaar van het Nederlandse imperialisme, maar hun revolutie is nog steeds gaande. Zij hebben een strijd geleverd tegen de imperialistische onderdrukking en uitbuiting door Nederland en hebben die strijd gewonnen. Na hun overwinning namen zij de imperialistische trekken van Nederland over en eisten zij begin jaren '50 het westelijk gedeelte van het eiland Nieuw Guinea, het voormalig Nederlands Nieuw Guinea. Na een lange politieke twist tussen Nederland en Indonesië werd West Papua in 1963 overgedragen aan Indonesië. Wij werden van de ene kolonisator naar de andere kolonisator overgedragen.

West Papua in de steek gelaten
Alvanaf het begin jaren '50 kwam Nederland, uit angst Nederlands Nieuw Guinea kwijt te raken, bij de Papoea's aan met de belofte West Papua geleidelijk naar haar onafhankelijkheid te begeleiden. Er was een crisis gaande, tussen Nederland en Indonesië, dat bijna uitliep op een grote oorlog. Op 1 december 1969 heeft Nederland middels een Koninklijk Besluit een landsvlag en een volkslied aan het volk gegeven. Nog geen één jaar na die overhandiging, op 15 augustus 1962 sloten Nederland en Indonesië een Akkoord, het Akkoord van New York, waarin beide naties overeenkwamen, dat er in 1969 een vrije verkiezing plaats zou vinden in West Papua (the Act of Free Choice). Het zou een 'one man one vote' verkiezing zijn. Op 4 augustus 1969 werd er wel een volksraadpleging gehouden, maar niet naar de letter en geest van het genoemde Akkoord van New York. Er had een 'one man one vote' verkiezing plaats moeten vinden, maar dat heeft nooit plaats gevonden. Wel werd er van de ondemocratische verkiezingsmethode 'Musyawara' gemaakt. Van de 800.00 kiesgerechtigde Papoea's werden er 1025 kiesmannen uitgekozen om over het lot van de gehele bevolking van West Papua te beslissen. Die 1025 kiesmannen werden op kampen in afzondering gebracht, waar zij onder intimidatie werden geïdoctrineerd omgekocht met cadeau's om voor aansluiting bij Indonesië te kiezen. De Act of Free Choice heeft toen niet plaats gevonden. De Nederlandse overheid plus de V.N. helemaal niets gedaan, om deze onrechtvaardigheid recht te zetten.

De proclamatie en de toekomst van West Papua
Uit protest tegen de mislukking van de uitvoering van de 'Áct of Free Choice', hebben wij onze onafhankelijkheid uitgeroepen op 1 juli 1971. Sindsdien hebben wij een voorlopige regering, de RPG en een bevrijdingsleger, de TPN. Op 1 juli 1971 hebben wij, de door Nederland gegeven 'landsvlag' (de Morgenster) en het 'volkslied' (Hai tanah ku) omgedoopt tot onze nationale vlag en onze nationale volkslied. Er is geen toekomst voor een West Papua onder heerschappij van welke kolonisator dan ook. West Papua als een deel van een Indonesische federatie, biedt alleen een schijn toekomst en voor hetzelfde geldt de zogenaamde autonomie onder Indonesië. De toekomst van West Papua is afhankelijk van het volk van West Papua zelf. De Indonesische overheid weet wat het volk van West Papua wilt, wij willen ons, politiek afscheiden van Indonesië. Separatisme wordt niet door de Indonesische overheid getolereerd en zal Indonesië daarom er alles aan doen om afscheiding van de 'grote' Republiek Indonesië tegen te gaan. Indonesië speelt een spelletje. Het zit gewoon zo in elkaar, hoe dichter de 'democratische' structuur van de Indonesische Staat de volledige vrijheid van afscheiding benadert, des te zwakker zal het streven naar politieke onafhankelijkheid in de praktijk zijn. Theoretisch zou het misschien kunnen kloppen. Deze theorie heeft Nederland al eerder bij de bevolking van West Papua toegepast, maar waar zij toen niet op hadden gerekend was, dat zij daarmee het nationalisme aanwakkerden en versterkten.

Sinds begin '50 was er al een eigen identiteitsgevoel, het nationalisme was er sindsdien en neemt met de dag toe. De Indonesische overheid stelt zich nu 'opener' op ten opzicht van de door haar onderdrukte natie, in de hoop meer vertrouwen te winnen en afscheiding van Indonesië te voorkomen.

Een Socialistische alternatief
Er is maar één rechtvaardige socialistische alternatief op het imperialisme, en dat is, de omverwerping en de totale afschaffing ervan. Een onafhankelijkheidsstrijd is een Klassenstrijd, een strijd tussen de imperialistische koloniale uitbuiters en het onderdrukte volk. Kwalitatief verschillende tegenstrijdigheden kunnen slechts met kwalitatief verschillende methoden opgelost worden. De tegenstrijdigheid van koloniën en het imperialisme is alleen met de methode van nationale strijd op te lossen. Ieder volk of natie heeft het recht op zelfbeschikking, wat in houdt dat een volk of natie het recht heeft zich politiek los te maken en/ of af te scheiden van de onderdrukkende natie. Een onafhankelijkheidsstrijd staat Socialisme niet in de weg en omgekeerd staat het Socialisme een onafhankelijkheidsstrijd niet in de weg. Het Socialisme is altijd al een voorvechter geweest tegen het kolonialisme/ imperialisme. Voor een Internationale Socialisme moeten wij strijden, maar het zou niet verkeerd zijn, om eerst te kijken naar Socialisme op nationale niveau en dan pas de sprong maken naar het Internationale Socialisme. In het geval van West Papua, is het een feit dat het West Papuase volk zich af wilt scheiden van Indonesië, hierin speelt nationalisme, cultuur en etniciteit een rol. West Papua behoort tot de melanesische eilanden groep in de Pacific en behoort niet tot Azië. Wij willen alleen het imperialistische systeem van de Indonesische overheid omver werpen, wij hebben niets tegen het volk van Indonesië. Wij willen net als andere naties in vrijheid kunnen leven in een vrije West Papua. West Papua is ingelijfd en wordt door de Indonesische overheid onderdrukt/ uitgebuit. De strijd van West Papua tegen het Indonesische imperialisme was en is gebaseerd op het nationalisme, waar men wel rekening mee moet houden.

Nogmaals, een strijd tegen het kolonialisme en het imperialisme is nodig, er kan geen sprake zijn van een Internationale Socialisme, zolang het kolonialisme en/ of imperialisme haar bestaan nog heeft. Wij, het volk van West Papua, zullen onze strijd tegen het Indonesische imperialisme voortzetten, totdat wij onze recht op onafhankelijkheid hebben behaald. Al is het een ongelijke strijd tegen de beter bewapende TNI (nationale leger van Indonesië), wij zullen onze strijd voortzetten. Hoe het went of keert, wij zullen overwinnen dat is zeker. En als al wij onze overwinning hebben behaald, waarom zou het voor ons niet mogelijk zijn om kameraadschappelijk met andere naties te werken aan een Internationale Socialisme. Steun de strijd van West Papua tegen het imperialisme, weg met kolonialisme, weg met kapitalisme. In solidariteit moeten wij gezamenlijk werken aan een Internationale Socialisme. Tot de overwinning.

In Solidariteit,

Oridek


Terug