Slotwoord.

 
 

Edelachtbare Heeren Rechters, aan U is thans het woord! Thans is het aan U om Uw meening te uiten. Aan U, dragers en dienaren van het Recht, om uitspraak te doen.
Wij wachten Uw uitspraak, die ongetwijfeld rekening zal houden met hetgeen wij hier uiteengezet hebben. Wij voelen ons niet schuldig. Wij voeren geen verlichtende omstandigheden aan, wij hebben bewezen, dat wij niet schuldig zijn, dat het onwaarschijnlijk is, dat wij opzettelijk ons hebben schuldig gemaakt aan het ons hier ten laste gelegde. Wij verwachten en hopen derhalve op een vrijspraak.
Moge het zoo zijn. Maar, indien gij ons ten slotte toch schuldig zult bevinden, indien gij Heeren Rechters ons toch zult veroordeelen, indien wij toch onzen lijdensweg zullen moeten voortzetten in de gevangenissen, het zij zoo. Moge de beweging daardoor nieuwe leiders en nieuwe krachten krijgen, moge Iboe Indonesia (Moeder Indonesia) ons lot als offer, dat wij haar kunnen aanbieden, aanvaarden. Moge zij het aanvaarden als mooie en welriekende bloemen, en gebruiken om haar prachtige haarwrong te sieren. Want onze ziel is standvastig, onze ziel zegt ons, dat al hetgeen wij gedaan hebben onze plicht was.

De groote Indische leider Bal Gangadhar Tilak sprak voor de rechtbank aldus: ,,Het kan zijn de Wil der voorzieningheid, dat de Zaak, die ik voorsta beter gediend is met mijn lijden dan met mijn vrijheid". Deze woorden van Tilak maken wij tot de onze. Ook wij bieden al onze krachten aan ons land en ons volk, ook wij bieden ons leven aan Iboe Indonesia met een volkomen bereid hart. Ook wij hebben ons gegeven aan een zuiver en heilig ideaal, ook wij wenschen, en streven ernaar, om het recht van ons land en ons volk op een vrije samenleving, te herkrijgen.

Geen driehonderd, geen duizend jaar kunnen het recht van Indonesia en het Indonesische volk op die vrijheid vernietigen. Om dit recht te herkrijgen zijn wij bereid alle moeilijkheid en alle bitterheid, die dit land voor het verwerven ervan moet ondergaan, mede te dragen. Wij zijn elk oogenblik bereid om het lijden, dat Iboe Indonesia van ons vraagt, te ondergaan. Want Indonesia, het Indonesische volk, Iboe Indonesia verwacht, en hoopt op onbeperkte toewijding; indien zij die noodig heeft op offers, hoe zwaar ook met een bereidvol hart van alle zonen en dochteren van Indonesia. Zij allen moeten betreuren dat zij slechts één lichaam, één ziel, één leven voor haar ter beschikking kunnen stellen en niet meer! Want elk offer heeft zijn waarde, ,,no sacrifice is wasted" aldus Sir Oliver Lodge. Door de offers van nu wordt het schijnsel van den toekomst helderder, schitterender, prachtiger dan de grootheid in het verleden. Het nieuwe licht der toekomst, dat voor ons grootschheid beteekent, wenkt ons reeds, het wordt steeds sterker. En al wordt het belaagd door welke menschelijke macht ook, al wordt het belemmerd door de stoffelijke kracht van wie dan ook, al zouden alle wereldsche krachten van alle landen der aarde het willen tegenhouden, dit schijnsel zal gevolgd worden door het opkomen van de Zon, die leven geeft aan alles wat leven moet en doodt alles wat sterven moet. Alle duister gewroet zal verdwijnen als sneeuw voor deze zon, alle donkere wolken, die de wereld versomberen zullen weggeblazen worden door de warme winden die van haar uitgaan. Het Indonesische volk wacht met kloppend hart het moment af, waarop het het opkomen van deze zon mag verwelkomen.
Met dat volk van Indonesia wenschen wij te lijden en met dat volk wenschen wij de vreugde te deelen.

Met dat volk beiden wij uw uitspraak, Edelachtbare Heeren Rechters. Want wij staan voor U terecht niet als Soekarno, niet als Gatot Mangkoepradja, niet als Maskoen of Soepriadinata, wij staan hier als deelen van het in ellende kreunend volk, als zonen van Iboe Indonesia, die Haar trouw zijn.
Onze stem, die wij hier in deze gerechtszaal laten hooren, blijft niet slechts binnen deze vier muren, onze stem wordt gehoord door het volk, waaraan wij ons gegeven hebben. Zij dringt door over vlakten en bergen en zeeën, van Kota-Radja tot aan Fak-Fak, van Oeloe-siaoe bij Menado tot aan Timor.
Het Indonesische volk, dat onze stem hoort, trilt, als hoort het zijn eigen stem. Uw oordeel over ons streven, Edelachtbare Heeren Rechters, is een oordeel over het streven van het volk van Indonesia zelf.
Een vrijspraak zal het Indonesische volk verheugen, en een veroordeeling zal het bedroeven.
Wij bieden U dit alles ter overweging aan.

En nu, onze harten vereend met dat van het volk, in deemoed trouw zwerend, geknield voor onze geliefde Iboe Indonesia, met het geloof, dat het Indonesische volk en Iboe Indonesia voort zullen schrijden op weg naar grootheid, welk lot ons ten deel moge vallen, wij bereiden ons voor, om uw uitspraak te hooren.


[terug] [Weduwe van IndiŽ] [top]